“ผมจะอุทธรณ์ ผมไม่ถอนเด็ดขาด”: “อัฐสิษฎ” ศิลปิน ผู้ต้องขังคดี ม.112 ศาลอุทธรณ์เพิ่งนัดฟังคำพิพากษา 3 ธ.ค.69 เหลืออีก 3 เดือนก่อนครบกำหนดโทษ

วันที่ 1 และ 18 ก.ย. 2569 ทนายความเข้าเยี่ยม “อัฐสิษฎ” (สงวนนามสกุล) ศิลปินวาดภาพดิจิทัลเพ้นท์จาก จ.นครราชสีมา ผู้ถูกดำเนินคดีในข้อหาตามมาตรา 112 จากการเผยแพร่ภาพวาดแนวเสียดสีสังคมบนเฟซบุ๊กจำนวน 2 ภาพ เมื่อช่วงปี 2564

เขาถูกคุมขังมาตั้งแต่วันที่ 28 ก.พ. 2567 หลังศาลอาญาพิพากษาจำคุก 2 ปี 12 เดือน (ประมาณ 3 ปี) และไม่ได้รับการประกันตัวในระหว่างอุทธรณ์ ปัจจุบันเขาถูกย้ายจากเรือนจำกลางบางขวางกลับมาอยู่ที่เรือนจำพิเศษกรุงเทพฯ ตั้งแต่วันที่ 6 ส.ค. 2569

อัฐสิษฎถูกคุมขังมา 2 ปี 7 เดือนแล้ว โดยศาลเพิ่งมีกำหนดนัดฟังคำพิพากษาในชั้นอุทธรณ์ ในวันที่ 3 ธ.ค. 2569 ซึ่งเมื่อถึงวันนั้นเขาจะถูกคุมขังมาแล้ว 1,009 วัน หรือ 2 ปี กับ 9 เดือนกว่า ซึ่งหมายความว่าเขาจะเหลือโทษจำคุกตามคำพิพากษาศาลชั้นต้นอีกไม่ถึง 3 เดือน

“เราเพียงแสดงออกทางความคิดเท่านั้น ถึงจับเรามาขังไว้ความคิดนั้นก็ไม่ได้แปรเปลี่ยนไปหรอก อีกทั้งยังทำให้ตระหนักได้ถึงสิ่งไม่ปกติของสังคมมากขึ้นกว่าเดิม”

วันเวลาที่ล่วงมาแล้วกว่า 950 วันในเรือนจำกับการรอคอยที่เขาตั้งคำถามว่า “ศาลไม่มีกรอบเวลาเลยหรือ” ชีวิตข้างในห้องขัง อัฐสิษฎยังคงวาดภาพ ยังคงอ่านหนังสือ และยังคงยืนในอุดมการณ์เดิมที่เขาบอกว่าเพิ่มขึ้นกว่าเดิมเสียด้วยซ้ำ

_____________________________

อีกฝั่งของห้องเยี่ยมในเรือนจำพิเศษกรุงเทพฯ อัฐสิษฎเดินมานั่งคอยอยู่ก่อนแล้ว ผมของเขาตัดสั้นค่อนไปทางเกรียน สวมเสื้อสีฟ้ากับกางเกงขาสั้นสีดำ บนใบหน้ามีหน้ากากอนามัยและแว่นสายตา ผิวค่อนข้างกร้านแดด แต่รูปร่างสมส่วน

เขาถูกย้ายกลับมาที่นี่ได้ไม่นาน หลังถูกย้ายไปคุมขังที่เรือนจำกลางบางขวางกว่า 1 ปี ตามนโยบายกรมราชทัณฑ์ ปัจจุบันเขาถูกจำแนกลงแดน 3 แดนเดียวกับที่เคยอยู่เมื่อปีก่อน เจ้าหน้าที่บางส่วนเปลี่ยนไปบ้าง แต่หลายคนเขาก็ยังรู้จัก “การที่ผมได้กลับมาสู่สถานที่ที่คุ้นเคย การปรับตัวต่าง ๆ จึงไม่ใช่เรื่องยุ่งยากสำหรับผม” อัฐสิษฎกล่าวเมื่อแรกเจอ

ก่อนบรรยายว่าแรกทีเดียวเขาได้นอนที่ห้องชั้น 2 ก่อนจะย้ายไปอยู่ห้องผู้ช่วยงาน ห้องเดียวกับ “ไบร์ท ชินวัตร” ผู้ต้องขังทางการเมืองอีกคน ทั้งห้องมีกันประมาณ 9 คน ไม่แออัด ไบร์ทแนะนำฝีมืองานศิลปะของเขาให้เจ้าหน้าผู้คุมได้รู้จัก ประกอบกับมีประสบการณ์เคยเป็นผู้ช่วยงานมาก่อน

ช่วงที่ผ่านมาอัฐสิษฎจึงเริ่มมีงานเข้ามาให้ทำอยู่บ้าง อย่างป้ายไวนิลสำหรับแข่งกีฬา “งานที่ได้ลองทำยังไม่เยอะหรอกครับ แต่ถ้ามีให้ผมทำ ผมก็จะไปช่วย” เขาว่า

ถามถึงอาหารการกิน เขาเทียบกับปีก่อนแล้วให้ว่าพัฒนาขึ้นสัก 30% หน้าตาดูเป็นเนื้อสัตว์ เป็นผักมากขึ้น แต่รสชาติยังจืดชืดเช่นเคย สรุปสั้น ๆ คือ กินได้ แต่ไม่ได้ดี

สำหรับสถานการณ์ฟ้าฝนอัฐสิษฎเล่าว่าช่วงนี้ฝนตกบ่อย แดนที่อยู่ค่อนข้างแคบไม่มีที่ให้หลบฝน ฝนลงเมื่อไหร่เขาก็ต้องวิ่งไปอาศัยห้องกองงาน หลบได้ชั่วคราว แต่สำหรับเขาก็ยังดีกว่าไม่มีพื้นที่กำบังเลย

กลางวันของศิลปินคนนี้หมดไปกับการวาดรูปบ้าง ไม่ได้วาดบ้าง หรือไม่ก็หานิตยสารมาเปิดดูเทรนด์ต่าง ๆ พอขึ้นเรือนนอน โทรทัศน์จะเปิดข่าวพระราชสำนักก่อนเหมือนกันทุกวัน แล้วจึงไปรายการอื่น ราว 6 โมงเย็นเป็นเพลงสรรเสริญ ต่อด้วยละครหรือซีรีส์ ปิดท้ายด้วยเพลงอีก 2-3 เพลงตอนเกือบ 3 ทุ่ม ก่อนจอจะดับลง

อัฐสิษฎบอกว่า เขาชอบวิธีเปิดซีรีส์ของที่นี่ เพราะเปิดเรื่องเดียวต่อกันไปทุกวันจนจบเรื่อง ไม่เหมือนที่บางขวางซึ่งต้องรอตอนต่อไปเป็นสัปดาห์ ช่วงนี้เรื่องที่ได้ดูเป็นหนังจีน ชื่อเรื่องเกี่ยวกับเสี้ยวพระจันทร์

ทางด้านสุขภาพ เขาเล่าว่าตอนอยู่บางขวางแทบไม่เจ็บป่วย ร่างกายแข็งแรงดี ช่วงย้ายกลับมาช่วงแรกมีอาการไออยู่บ้าง แต่ก็ได้ทานยาแล้ว ส่วนแว่นสายตาที่เคยมีปัญหา เขาได้รับแว่นฟรีอันใหม่ตั้งแต่ตอนอยู่ที่บางขวางแล้ว

จาก “ให้รอก่อน” ถึง “ก็อยู่ให้มันครบ ๆ ไป”

สำหรับเขามีเรื่องหนึ่งที่ค้างอยู่ตลอดสองปีครึ่ง คือคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ที่ยังไม่มีกำหนดนัดฟัง แรก ๆ อัฐสิษฎยังรอได้ เขาหวังว่าผลอุทธรณ์จะมาในไม่ช้า จึงไม่ปล่อยให้คดีเด็ดขาด แต่ยิ่งนานวัน การรอคอยก็กลายเป็นคำถามว่า เพราะอะไรจึงนานถึงเพียงนี้

“แน่นอนอยู่แล้วว่าผมเสียเวลา ชีวิตส่วนตัวไปเกือบ 2 ปีกว่า คงไม่มีสิ่งใดให้เสียมากกว่านี้แล้ว และผมเข้าใจดีว่าสิ่งที่ผมต้องเผชิญอยู่ในเวลานี้คือราคาที่ผมต้องจ่าย” เขาบอก และเมื่อยังต้องรอต่อไป เขาก็ถือเสียว่า “ผมอยู่เป็นเพื่อนกับคนที่โทษเยอะ”

คำถามของเขามีตัวอย่างให้เทียบ คือ “บูม จิรวัฒน์” ผู้ถูกดำเนินคดีมาตรา 112 เช่นกัน เท่าที่อัฐสิษฎจำได้ บูมเข้าเรือนจำมาก่อน ได้ประกันตัวออกไปช่วงหนึ่ง และยื่นอุทธรณ์ในเวลาไล่เลี่ยกัน แต่กลับได้ฟังคำพิพากษาอุทธรณ์ก่อนเขา

อัฐสิษฏบอกว่าปัญหานี้ไม่ได้เกิดกับแค่กลุ่มผู้ต้องขังการเมืองเท่านั้น ผู้ต้องขังอีกหลายคนก็เจอปัญหาเดียวกันนี้ด้วย

เมื่อเดือน ก.พ. 2569 ทนายความของเขาเคยยื่นคำร้องขอให้เร่งรัดการพิจารณาพิพากษาของศาลอุทธรณ์ เพราะคดีนี้ถูกระบุว่าเป็น “คดีเร่งพิเศษ” จำเลยรับสารภาพตลอดข้อกล่าวหา ศาลอุทธรณ์ต้องพิพากษาให้แล้วเสร็จภายใน 6 เดือน แต่กรอบเวลานั้นล่วงเลยมานานมากทีเดียว

สิ่งที่ตามมาหลังคำร้อง อัฐสิษฎเป็นเล่าว่า ตอนที่เขายังอยู่ที่เรือนจำกลางบางขวาง จำวันที่ไม่ได้แน่ชัด จำได้แต่ว่าราว 9 โมงเช้าถูกเรียกชื่อ พร้อมคำกำชับให้แต่งกายให้เรียบร้อย จากนั้นจึงรู้ว่าต้องไปฟังคำสั่งศาลผ่านทางไกล

เขานั่งคอยอยู่ในห้องนั้นจนเที่ยงกว่า ตื่นเต้นมาก อยากรู้ว่าจะได้ยินคำตอบอะไร และหวังว่าคำพิพากษาอุทธรณ์จะได้อ่านในเร็ววัน

พอถึงคดีของเขา อัฐสิษฎไปนั่งหน้าคอมพิวเตอร์ คนในจอภาพนั่งเปิดสำนวนอยู่ แล้วพูดขึ้นว่า ศาลได้รับคำร้องแล้ว อยู่ระหว่างพิจารณา ศาลไม่ได้นิ่งนอนใจ และเพื่อเป็นการพิจารณาคดีอย่างถี่ถ้วนด้วย

“คดีของผมจะเรียกเมื่อไหร่” เขาถามกลับไป “ให้รอก่อน” ศาลตอบเพียงเท่านั้น

เขายังมีอีกคำถามหนึ่ง คือการพิจารณาของศาลอุทธรณ์มีกำหนดระยะเวลาหรือไม่ แต่ยังไม่ทันได้เอ่ย เจ้าหน้าที่เรือนจำก็เดินมาจากข้างหลัง แล้วปิดสายไปเสียก่อน

“ศาลไม่มีกรอบเวลาเลยหรือ ศาลจะรู้หรือไม่ว่าผู้ที่ถูกคุมขังข้างในนี้ ในทุก ๆ วันเขาไร้ซึ่งอิสรภาพ การที่คุณตัดสินช้าไม่เท่ากับการยิ่งพรากอิสรภาพของเขาหรือ” เขาสะท้อนความรู้สึก

อัฐสิษฎย้ำว่า ถึงจะรับสารภาพ เขาก็ยังมีสิทธิอุทธรณ์ ช่วงแรกเขาหวังเรื่องประกันตัวอยู่มาก ลุ้นมาตลอด แต่ยื่นไปกี่ครั้งศาลก็ยังคงคำสั่งเดิม จนเริ่มตั้งคำถามว่าความยุติธรรมขององค์กรนี้มีอยู่จริงหรือไม่ ขณะที่คนในเรือนจำคอยบอกให้ปล่อยคดีเด็ดขาดเสียที จะได้ปรับชั้น ได้ประโยชน์ต่าง ๆ คำตอบของเขายังเหมือนเดิม

“ผมจะอุทธรณ์ ผมไม่ถอนเด็ดขาด”

ยืนยันเช่นนั้นแล้ว เขาก็ยอมรับว่าการรอโดยไม่รู้วันทำให้รู้สึกแย่ และผลประกันตัวที่ออกมาแบบเดิมหลายต่อหลายครั้ง ทำให้ตัวเขาเริ่มเชื่อว่าสิ่งที่เกิดขึ้นคือผลลัพธ์จากการกระทำของตัวเอง “ผมคิดเพียงว่าผมต้องกล้าที่จะยอมรับสภาพของตัวเองให้ได้เท่านั้น อยู่กับปัจจุบันให้มากที่สุด หาสิ่งอื่นทำเพื่อที่จะได้ไม่สนใจในสิ่งนั้น”

ครั้งก่อนเขาเคยพูดถึงคำพิพากษาว่า “จะมาเมื่อไหร่ก็มา” ครั้งนี้ความรู้สึกนั้นยังอยู่ที่เดิม

“ผมคิดว่าต่อให้มีกำหนดออกมาแล้ว แล้วอย่างไรต่อ? เพราะผมรู้สึกว่าตัวเองได้สูญเสียไปหมดแล้ว ผมอยู่กับความรู้สึกผิดหวังซ้ำ ๆ เป็นการผิดหวังที่ผมทำใจยอมรับได้แล้ว” อัฐสิษฎย้ำอีกครั้ง

กว่าจะทำใจได้อย่างนี้ เขาผ่านช่วงที่หมดแรงมาก่อน วันแรกในเรือนจำเขานอนร้องไห้ ตื่นมาก็ยังยอมรับไม่ได้ ได้แต่ตั้งคำถามซ้ำ ๆ กับตัวเอง ต่อมาเมื่อย้ายไปบางขวางแล้วมีปัญหาจนต้องย้ายแดน เขาก็เหนื่อยกับการต้องปรับตัวซ้ำแล้วซ้ำอีก โทษตัวเองวนไปมาว่า “ไม่น่าทำเลย” แต่ทำได้มากที่สุดก็แค่นอนปิดตาร้องไห้

เขาใช้เวลาเยียวยาตัวเอง

ทุกวันนี้จึงคิดเพียงว่า “ก็อยู่ให้มันครบ ๆ ไป” แล้วหาอะไรที่ยังพอทำได้ทำไปพลางก่อน เช่น วาดรูป หรือหาหนังสือแปลก ๆ อ่าน

อัฐสิษฎยังเปิดเผยถึงอาการป่วยภาวะซึมเศร้าและนอนไม่หลับ เขาบอกแพทย์ตั้งแต่เมื่อต้นปีที่ผ่านมา (2569) ว่ารู้สึกโอเคแล้ว และอยากหยุดการรักษา แพทย์ให้ลองหยุดยา 1 เดือนเพื่อประเมินอาการ ผลคือเขาไม่มีอาการแล้ว นอนหลับได้เองโดยไม่ต้องพึ่งยา แพทย์บอกเพียงว่าหากอยากกลับมารักษาก็กลับมาได้ตลอด และขอให้ดูแลสุขภาพตัวเองให้ดี ถึงวันนี้เขาบอกว่าทั้งร่างกายและจิตใจปกติดี

ภาพสมองในกรงขัง และแกลเลอรี่ที่ไม่มีหลังคา

แน่นอนว่าสิ่งที่ช่วยเขาได้มากคือศิลปะ อัฐสิษฎเรียกมันว่าการใช้ศิลปะบำบัดจิตใจของตนเอง เพราะทำให้เขารับรู้อารมณ์และความรู้สึกของตัวเอง ตอนอยู่บางขวางเขาวาดทุกวันเพื่อฝึกฝีมือ อาศัยภาพในนิตยสารที่มีในเรือนจำเป็นแบบ

มาอยู่ที่เรือนจำพิเศษกรุงเทพฯ เขายังวาดแนวเดิม แนวที่ชอบที่สุดคือ portrait เพียงแต่วาดบ้าง ไม่วาดบ้าง

เหตุที่วาดไม่ได้ทุกวันมีอยู่หลายอย่าง ที่นี่ไม่มีโต๊ะ เขาต้องนั่งวาดกับพื้น บางวันร้อนจนเหงื่อออกเยอะ บางวันก็ชื้นมากเกินไป ยังไม่นับความวุ่นวายของผู้คนในแดน

“ผมสามารถฝืนวาดภาพได้แหละครับ แต่การฝืนวาดภาพไปทั้งอย่างนั้น เมื่อภาพออกมาไม่ดีเท่าที่ผมควรจะทำได้ ผมไม่พอใจในภาพนั้น เป็นความรู้สึกว่าผมควรทำให้ดีกว่านี้” ศิลปินพูดถึงงานตัวเอง ทั้งวันไหนหยุดวาด เขาเปลี่ยนกิจกรรมไปนั่งคุยกับเพื่อน อ่านหนังสือ หรือหาอย่างอื่นทำแทน

พ้นไปจากนั้นในทุกวันเขายังพยายามจดบันทึกภาพและความคิดต่าง ๆ เก็บไว้ รอวันที่ได้ออกไปวาดรูปอีกครั้ง ภาพที่อยากวาดที่สุดคือภาพสื่ออารมณ์ของช่วงเวลานั้น ๆ อย่างวันไหนได้ดูหนังสักเรื่อง ก็อยากวาดตามความรู้สึกที่มีต่อหนังเรื่องนั้น

มีอยู่ภาพหนึ่งที่เขาวาดขึ้นมาแล้ว แต่คงส่งออกไปข้างนอกไม่ได้ ในภาพนั้นผู้ต้องขังคนหนึ่งยืนหันหน้าเข้ากำแพง มือสองข้างกำลังตะกุยกำแพง ส่วนที่สำคัญที่สุดอยู่ตรงสมอง ซึ่งมีกรงขังล้อมรอบไว้ เขาบอกว่ามันสื่อถึง “นักโทษทางความคิด”

“เราเพียงแสดงออกทางความคิดเท่านั้น ถึงจับเรามาขังไว้ความคิดนั้นก็ไม่ได้แปรเปลี่ยนไปหรอก อีกทั้งยังทำให้ตระหนักได้ถึงสิ่งไม่ปกติของสังคมมากขึ้นกว่าเดิม” อัฐสิษฎอธิบาย

ความคิดของเขาเองก็เป็นเช่นนั้น “อุดมการณ์ของผมยังคงเช่นเดิม ผมรู้สึกว่าอุดมการณ์ของผมเพิ่มขึ้นกว่าเดิมเสียด้วยซ้ำ” ทุกวันนี้เขาเริ่มสนใจอ่านหนังสือเปรียบเทียบการปกครองของแต่ละประเทศ ข้อมูลอาจเก่าไปบ้าง แต่ก็ทำให้เขาตั้งคำถามต่อการเมืองไทยมากขึ้น

ที่เปลี่ยนไปคือเขาอาจต้องคิดมากขึ้นก่อนลงมือวาด เช่น ลดความเข้มข้นของภาพลง ไม่ให้เห็นชัดหรือสื่อได้ตรง ๆ จนกลายเป็นคำถามที่ติดตัวมาทุกวันนี้ว่า “ผมจะวาดภาพอย่างไรไม่ให้โดนคดี” และถ้าต้องลดทอนลงไปแล้ว ยังจะเรียกว่าเป็นผลงานเสียดสีสังคมได้อยู่หรือไม่

ทั้งนี้ ระหว่างการเยี่ยม ทนายความได้เล่าเรื่องราวข่าวต่าง ๆ ให้เขาฟัง รวมถึงเรื่อง พ.ร.บ.สร้างเสริมสังคมสันติสุขฯ ที่มีผลบังคับใช้แล้ว แต่ไม่ครอบคลุมคดีมาตรา 112 อัฐสิษฎบอกว่าไม่เกินความคาดหมาย “การนิรโทษกรรมที่ละเว้นไว้เฉพาะกลุ่มหนึ่ง คุณคิดว่าสิ่งนี้ปกติหรือไม่ ผมว่าโคตรแปลกประหลาดเหมือนการเลือกปฏิบัติ” ศิลปินหนุ่มสะท้อนความรู้สึก

ส่วนอนาคตของคดีมาตรา 112 และผู้ต้องขังทางการเมืองที่ยังเหลืออยู่ เขามองว่าคนข้างในไม่ได้มีอำนาจถึงขนาดจะแก้อะไรได้ การเปลี่ยนแปลงทุกอย่างเกิดจากการเคลื่อนไหวของคนข้างนอก เขารู้ดีว่าไม่ใช่ทุกคนจะเห็นพ้องต้องกัน แต่ตราบที่ยังมีคนหลาย ๆ กลุ่มพูดถึงมาตรา 112 อยู่ ก็คงมีสักวันที่อาจเกิดการเปลี่ยนแปลง ในอนาคตอาจมีการนิรโทษกรรมให้แก่มาตรา 112 อย่างมีเงื่อนไขก็ได้

แล้วถ้าวันหนึ่งได้ออกไป คำตอบแรกของเขากลับเป็นคำถาม “สังคมจะยอมรับผมไหม” เขายอมรับว่าตอนนี้อาจจะกลัวอยู่ และคงต้องค่อย ๆ ก้าวข้ามความรู้สึกนั้นไปให้ได้

สำหรับสิ่งที่อยากทำมีอยู่แล้วในใจ อัฐสิษฎอยากแบ่งปันความสามารถของตัวเองให้คนอื่น อยากพาเด็กที่เป็นผู้ป่วยจิตเวชไปวาดรูป ทำศิลปะบำบัดด้วยกัน ส่วนตัวเขาเองคงต้องเอาตัวให้รอดก่อน ทำงานเก็บเงินไปสักระยะ แล้วสร้างแกลเลอรี่ไว้แสดงผลงานของตัวเอง เขานึกภาพไว้คร่าว ๆ ว่าแกลเลอรี่จะเป็นอาคารทรงสี่เหลี่ยมคล้ายกล่อง ไม่มีหลังคา ติดผลงานของตัวเองไว้เต็มไปหมด

ท้าย ๆ ของบทสนทนา เมื่อถูกถามว่ามีอะไรอยากฝากถึงศาลอุทธรณ์ อัฐสิษฎหัวเราะ ถามกลับว่าเขาพูดถึงศาลอุทธรณ์ได้ด้วยหรือ แล้วจึงตอบ “มันนานเกินไปกับโทษผมแค่ 3 ปี”

เขามองว่าการรอเช่นนี้ทำให้เสียสิทธิของผู้ต้องขัง และไม่เข้าใจว่าทำไมหลักเกณฑ์เวลาการพิจารณาของแต่ละคดีจึงไม่เท่ากัน ทั้งที่เป็นคดีลักษณะเดียวกัน “ผมอดทนมานานมาก รอจน 1 ปีครึ่ง จนเข้า 2 ปีกว่าแล้ว จนตอนนี้ผมคิดแค่ว่าอยู่เป็นเพื่อนกับคนอื่น ๆ แล้วกัน” อัฐสิษฎกล่าวอีกประโยค

ส่วนข้อความถึงสังคมภายนอก เขากล่าวด้วยถ้อยสัตย์จริงว่าไม่รู้จะฝากอะไร “ผมแค่รู้สึกอยากขอบคุณทุกคนที่คอยให้ความช่วยเหลือ เป็นกำลังใจให้ และขอบคุณมาก ๆ ที่ยังไม่ลืมกัน”

สำหรับอัฐสิษฎ ถูกคุมขังมาตั้งแต่วันที่ 28 ก.พ. 2567 หลังศาลอาญาพิพากษาคดีตาม ม.112 ลงโทษจำคุก 2 ปี 12 เดือน และไม่ได้รับการประกันตัวในระหว่างอุทธรณ์ โดยมีนัดฟังคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ในวันที่ 3 ธ.ค. 2569 เวลา 09.00 น.
สามารถเขียนจดหมายถึงอัฐสิษฎและผู้ต้องขังทางการเมือง ผ่านโครงการ Free Ratsadon โดยแอมเนสตี้อินเตอร์เนชั่นแนล เพื่อเป็นกำลังใจให้กับผู้ต้องขังทางการเมือง

ย้อนอ่านเรื่องราวของอัฐสิษฎ

“ต้องอยู่แบบนี้อีกแล้ว”: “อัฐสิษฎ” ศิลปินคดี ม.112 ผู้รอคำพิพากษาชั้นอุทธรณ์ในเรือนจำมาแล้ว 2 ปี โดยยังไร้กำหนดนัด

พู่กันในมือศิลปิน ม.112: “อัฐสิษฎ” กับศิลปะบำบัดในโลกสี่เหลี่ยม