“สักวันหนึ่งจะเป็นโอกาสของผมบ้าง”: ‘วุฒิ’ ผู้ต้องขัง ม.112 รอฟื้นฟูดวงตาที่ รพ.ราชทัณฑ์ ยินดีกับผู้ได้รับอภัยโทษ

กลางเดือนสิงหาคม 2568 ทนายความเดินทางเข้าเยี่ยม “วุฒิ” อดีต รปภ. และผู้ต้องขังทางการเมืองวัย 50 ปี ที่ถูกคุมขังมาแล้วกว่า 2 ปี จากโทษประมาณ 18 ปี ในข้อหาตามมาตรา 112 กรณีถูกกล่าวหาจากการโพสต์เฟซบุ๊กจำนวน 12 ข้อความ ในช่วงปี 2564

ขณะนี้วุฒิกำลังพักรักษาและฟื้นฟูสุขภาพที่โรงพยาบาลราชทัณฑ์ หลังการผ่าตัดดวงตา เขาต้องรอการประเมินเพื่อกำหนดวันกลับแดนในเรือนจำ พร้อมนัดตรวจครั้งต่อไปในวันที่ 21 สิงหาคม จะได้พบแพทย์เจ้าของไข้โดยตรง บทสนทนาครั้งนี้วุฒิแสดงความดีใจกับผู้ที่ได้รับประโยชน์จาก พ.ร.ฎ.อภัยโทษในรอบที่เพิ่งออกมา และหวังว่าสักวันหนึ่งจะเป็นโอกาสของเขาบ้าง ถึงแม้จะต้องรอคอยอีกยาวนานอีก 15 ปีกว่า ๆ หากถูกคุมขังเต็มกำหนดโทษ

วุฒิยังฝากข้อความถึงผู้ปรารถนาดีต่อผู้ต้องขังทางการเมืองเช่นเขา “ผมขอขอบคุณทุกคนที่คอยให้การช่วยเหลือ และยังคงรอคอยจดหมายให้กำลังใจจากทุกคน”

_______________________________

ในห้องเยี่ยมหมายเลข 1 ของโรงพยาบาลราชทัณฑ์ วุฒินั่งรอขณะที่มือกำลังถูเจลแอลกอฮอล์ ที่ให้บริการในฝั่งผู้ต้องขัง ที่ผ่านมาสิ่งนี้มีเพียงในโซนของทนายความและญาติเท่านั้น “ดีแล้วที่มีให้ด้วย” เขากล่าวพลางเช็ดมือ “อย่างน้อยจะได้ทำความสะอาดมือ เผื่อบางจังหวะกลัวจะไปจับหน้า จับตา ทั้งที่มือไม่สะอาด”

ดวงตาของเขาในวันนี้เปลี่ยนไปจากที่เคยเจอ ความแดงที่เคยปรากฏตรงหัวตาเริ่มจางลง กลายเป็นโทนสีชมพูอ่อน ๆ การระคายเคืองลดน้อยลง แม้ความเบลอจากค่าสายตาจะยังคงมีอยู่ “แพทย์ยังไม่มีการแจ้งว่าจะย้ายกลับแดนเมื่อไหร่ แพทย์จะเป็นผู้ประเมินในทุกวันว่าควรกลับเมื่อไหร่”

ตั้งแต่หลังจากการฉีดยาในครั้งหลังสุด เขาไม่ได้พบแพทย์เจ้าของไข้อีกเลย จะมีเพียงพยาบาลที่มาตรวจและนำผลตรวจไปรายงาน แต่นัดหน้าในวันที่ 21 สิงหาคมจะแตกต่างไป เพราะจะได้พบแพทย์เจ้าของไข้โดยตรงเพื่อตรวจตาและดูอาการต่าง ๆ

สำหรับอาการอื่น ๆ ที่เกี่ยวกับดวงตา ก็ไม่มีอะไรผิดปกติ การหยอดยาตามเวลาและการทายาแก้อักเสบที่เปลือกตาช่วยได้มาก เมื่อกลับไปที่แดน เขาวางแผนที่จะสวมแว่นให้ได้มากที่สุดเพื่อป้องกันการระคายเคือง ส่วนยาที่ใช้ แพทย์สั่งให้ใช้จนกว่าจะหมด โดยไม่ได้จ่ายยาเพิ่มเติม

สำหรับวุฒิแม้จะพักอยู่ที่โรงพยาบาลราชทัณฑ์ แต่เสียงประกาศจากภายในแดนของเรือนจำคลองเปรมยังดังมาถึง ช่วงนี้ผู้ต้องขังที่จะได้รับการปล่อยตัว ต้องย้ายมาที่แดน 6 เพื่อมานอนที่โรงพยาบาลสนามและไปอบรมที่แดน 9

การอบรมโคกหนองนาที่เขาได้ยินมานั้น ประกอบด้วยทั้งทฤษฎีและปฏิบัติ ในส่วนทฤษฎีจะเป็นการอธิบายแนวทางการใช้ชีวิตหลังออกจากเรือนจำ พร้อมแนะนำมูลนิธิที่ให้ความช่วยเหลือฟรีในทุกจังหวัด ส่วนปฏิบัติจะมีการขุดดิน ปลูกต้นไม้ และทำการเกษตร

เมื่อถูกถามถึงสถานการณ์ชายแดนช่วงในช่วงที่ผ่านมา เขามองว่าปัญหาชายแดนเป็นหนึ่งในความขัดแย้งทางการเมือง ทั้งไม่เห็นด้วยการรับบริจาคของกองทัพ “กองทัพมีงบประมาณอยู่แล้ว มีเยอะด้วย ทำไมถึงไม่นำมาใช้ ไม่ว่าจะอ้างเหตุผลใด ผมก็ยังมองว่าไม่ควรบริจาค”

ในมุมมองของเขา นี่คือเกมการเมืองที่กองทัพพยายามทำให้สถานการณ์ยืดเยื้อ เพื่อทำให้รัฐบาลดูขาดความน่าเชื่อถือและไม่มั่นคง จนกองทัพต้องเข้ามาประคองสถานการณ์ ทำให้กลายเป็นฮีโร่

วุฒิยังเล่าถึงช่วงวันหยุดที่ผ่านมาเกิดเหตุการณ์เล็ก ๆ ที่ทำให้เขาเรียนรู้อะไรบางอย่าง เมื่อเห็นรายการอาหารวันหยุดมีเมนูขนมปังไส้ลูกเกด ไส้ฝอยทอง เขาคิดว่าคงจะคล้ายที่เคยทานตอนอยู่ในแดน จึงสั่งไป 4 กล่อง แต่เมื่อถึงวันจริง สิ่งที่ได้รับคือขนมปังฟาร์มเฮ้าส์ธรรมดา 4 ถุง คือถุงเขียวยาว ๆ 2 ถุง และถุงสีไข่ถุงสั้นอีก 2 ถุง “ผมขี้เกียจพูด ไม่รู้ด้วยว่าผมต้องไปตามเรื่องกับใคร ผมจะโวยวายให้กับคนส่งของก็ไม่ได้ เพราะเขาแค่มาส่งของ” วุฒิระบาย ซึ่งท้ายที่สุดเขาเลือกที่จะแจกขนมปังเหล่านั้นให้ทุกคนในชั้นได้กิน ถือเป็นของว่างคู่กาแฟ

สุดท้ายในเรื่องการอภัยโทษ เขาแสดงความยินดีกับผู้ต้องขังทางการเมืองบางส่วนที่เข้าเกณฑ์ และเตรียมจะได้รับการปล่อยตัว แม้ส่วนของเขาเองจะยังไม่ได้รับประโยชน์ใด เนื่องจากยังไม่เข้าเกณฑ์

“ผมดีใจมาก ๆ กับคนที่ได้รับประโยชน์จากอภัยโทษในครั้งนี้ สำหรับผมก็ยังคงรอว่าสักวันหนึ่งจะเป็นโอกาสของผมบ้าง” ในช่วงท้ายของการเยี่ยม วุฒิฝากข้อความที่เต็มไปด้วยความขอบคุณ “ผมขอขอบคุณทุกคนที่คอยให้การช่วยเหลือ และยังคงรอคอยจดหมายให้กำลังใจจากทุกคน”

จนถึงปัจจุบัน (22 ส.ค. 2568) วุฒิถูกคุมขังมาแล้ว 880 วัน หรือ 2 ปี กับ 5 เดือนเศษ หากถูกคุมขังเต็มกำหนดโทษ เขายังต้องถูกคุมขังต่อไปอีก 15 ปีกว่า ๆ

📩 สามารถเขียนจดหมายออนไลน์ถึงวุฒิผ่านโครงการ Free Ratsadon โดยแอมเนสตี้อินเตอร์เนชั่นแนล

อ่านเนื้อหาที่เกี่ยวข้อง

แม้ดวงตาพร่ามัว “วุฒิ” ผู้ต้องขังจากคลองเปรมฯ ยังมองชัด เรื่องนิรโทษกรรม “ไม่รวม ม.112 ไม่ใช่การแก้ปัญหาแท้จริง”