วันที่ 16 พ.ย. 2569 ทนายความเข้าเยี่ยม “วิจิตร” ผู้รับเหมาก่อสร้างจากขอนแก่นวัย 60 ปี ที่แดน 7 เรือนจำกลางคลองเปรม เขาเป็นผู้ต้องขังในคดีตาม พ.ร.บ.คอมพิวเตอร์ฯ มาตรา 14 จากการโพสต์ข้อความทางการเมืองบนเฟซบุ๊กรวม 10 ข้อความในช่วงปี 2557-2558 หลังรัฐประหารของ คสช. ศาลอาญาพิพากษาจำคุก 10 ปี ไม่รอลงอาญา ปัจจุบันคดีอยู่ระหว่างอุทธรณ์ และเขาถูกคุมขังมาแล้วกว่า 1 ปี 8 เดือน
การเยี่ยมครั้งนี้มีขึ้นเกือบ 3 เดือนหลังจาก พ.ร.บ.สร้างเสริมสังคมสันติสุข พ.ศ. 2569 มีผลบังคับใช้เมื่อวันที่ 24 ส.ค. 2569 สองวันต่อมา คือวันที่ 26 ส.ค. 2569 ทนายความยื่นคำร้องขอให้ปล่อยตัววิจิตรตามมาตรา 8 ของกฎหมายดังกล่าว ศาลอาญาส่งคำร้องไปให้ศาลอุทธรณ์พิจารณาสั่ง เนื่องจากคดีอยู่ระหว่างการพิจารณาของศาลอุทธรณ์ แต่จนถึงวันเยี่ยม ศาลอุทธรณ์ยังไม่มีคำสั่งใด ๆ ออกมา
ระหว่างรอคำสั่งดังกล่าว ทนายความยื่นคำร้องขอประกันตัววิจิตรอีกครั้ง เมื่อวันที่ 12 พ.ย. 2569 นับเป็นครั้งที่ 9 แล้ว ตั้งแต่เขาถูกคุมขังระหว่างอุทธรณ์ แต่ศาลอุทธรณ์ยังคงมีคำสั่งไม่อนุญาตให้ประกัน โดยให้เหตุผลว่าเกรงจำเลยจะหลบหนี และ “ยังไม่มีเหตุที่จะเปลี่ยนแปลงคำสั่งเดิม”
_____________
.
วิจิตรเดินมาที่ห้องเยี่ยมทนายในชุดเสื้อสีฟ้า กางเกงขาสั้นสีดำ ใบหน้ายังมีรอยยิ้มและแววตามุ่งมั่นเหมือนทุกครั้ง เมื่อถูกถามว่าเป็นอย่างไรบ้าง เขาตอบว่าสบายดี แต่ช่วงนี้ทำได้เพียงรออย่างมีความหวัง
“ช่วงแรก ๆ ที่มีความเคลื่อนไหวของนิรโทษกรรมขึ้นมา ผมดีใจเป็นมาก ดีใจที่จะได้กลับไปใช้ชีวิตข้างนอก ได้อิสรภาพเสียที ผมมีครอบครัว มีลูกน้องอีกจำนวนหนึ่งที่ต้องดูแล ไหนจะกิจการของผมอีก หวังว่าจะมีคำสั่งออกมาโดยเร็ว แต่แล้วเรื่องก็เงียบไป” วิจิตรเล่าถึงความรู้สึกในช่วงที่ผ่านมา
กฎหมายนิรโทษกรรมทำให้เขามีความหวังในระดับหนึ่ง และนับวันรอที่จะได้ออกไปใช้ชีวิตกับครอบครัว แต่ความดีใจนั้นยังไม่เต็มที่ เพราะเขารู้ว่าเพื่อนร่วมอุดมการณ์อีกหลายคนจะไม่ได้รับประโยชน์จากกฎหมายฉบับนี้
“ผมเห็นว่ามาตรา 110 และมาตรา 112 ควรได้รับประโยชน์จากเรื่องนี้เสียด้วยซ้ำ คดีเหล่านี้ถูกดำเนินคดีในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา เกิดขึ้นในสภาวะที่การเมืองคุกรุ่น หากต้องการแก้ปัญหาความขัดแย้ง ก็ควรให้อภัยกันทั้งหมด ส่วนกรณีมาตรา 110 การประทุษร้ายต้องมีการตระเตรียมแผนการ แต่ในความเป็นจริงไม่มีใครรู้ด้วยซ้ำว่าจะเดินรถไปเส้นทางไหน” วิจิตรให้ความเห็น
เขาย้ำความรู้สึกต่อผู้ที่ไม่เข้าเกณฑ์นิรโทษกรรมว่า “ผมเสียใจ เศร้าใจ และห่วงใยพวกเขา เขาควรได้รับประโยชน์อย่างที่ผมได้รับบ้าง โดยเฉพาะอานนท์ สิ่งที่เขาทำ เขาทำเพื่อทุกคน แต่สิ่งที่เขาได้รับคือการไม่ได้ออกไปไหนเลย นี่คือสิ่งที่เขาควรได้รับหรือ การนิรโทษกรรมควรได้รับอย่างเสมอหน้ากัน สังคมไทยควรให้อภัยกันได้แล้ว” วิจิตรย้ำถึงความรู้สึกที่มีต่อผู้ที่ไม่เข้าเกณฑ์นิรโทษกรรม
ในขณะเดียวกัน วิจิตรยังพูดถึงคดีของมานีและจินนี่ว่า อยากให้ศาลพิจารณาให้ดีกว่านี้ เขาไม่เห็นด้วยที่ศาลมองว่าคดีของทั้งสองไม่เกี่ยวกับการชุมนุมทางการเมือง “พวกเขาออกมาเคลื่อนไหว เรียกร้องสิทธิการประกันตัวให้บุ้งและใบปอเท่านั้น”
.
“ยังไม่มีเหตุเปลี่ยนแปลงคำสั่งเดิม”
ทนายความแจ้งข่าวและความคืบหน้าเรื่องนิรโทษกรรมในคดีอื่น ๆ ให้วิจิตรทราบ พร้อมบอกว่ามีการยื่นประกันตัวเขาไปแล้วเมื่อวันที่ 12 พ.ย. และศาลยกคำร้องเช่นเดิม วิจิตรหัวเราะออกมา ก่อนถามต่อว่าคำสั่งขอนิรโทษกรรมของศาลอุทธรณ์ที่รอมาเกือบ 3 เดือนมีความเคลื่อนไหวหรือยัง คำตอบที่ได้คือยังไม่มี
จากนั้นน้ำเสียงของเขาเริ่มเปลี่ยนเมื่อพูดถึงคดีและกระบวนพิจารณาที่เผชิญหน้าอยู่ “ทำไมการปฏิบัติของศาลดูไม่สอดคล้องเลย ทำไมบางคดีได้ไต่สวนแล้ว แต่คดีของผมเงียบไร้ความเคลื่อนไหว ผมเรียกสิ่งนี้ว่า ‘การเลือกปฏิบัติ’ ได้หรือไม่”
“ถ้าศาลเห็นว่าคดีของผมต้องส่งให้คณะกรรมการวินิจฉัย ก็สั่งมาสิครับ ผมจะได้รู้ว่าคดีของตัวเองจะเป็นอย่างไรต่อไป ไม่ใช่ให้ผมนั่งรออย่างไร้ความหวัง” เขาตั้งคำถามถึงความเงียบของคดี
วิจิตรยืนยันว่าทุกข้อความที่เขาโพสต์เป็นเรื่องการเมืองในช่วงเวลานั้น และเป็นการแสดงความคิดเห็นล้วน ๆ เขาระบายความรู้สึกว่า “ผมไม่ได้หลอกลวงประชาชน ผมพาดพิงถึงสถาบันก็จริง แต่คดีของผมไม่ได้ถูกฟ้องมาตรา 112 ผมถูกฟ้องเพียงข้อหา พ.ร.บ.คอมพิวเตอร์ฯ ซึ่งอยู่ในบัญชีแนบท้ายของกฎหมายนิรโทษกรรมไม่ใช่หรือ ขอให้พิจารณาคดีของผมอย่างเป็นธรรม ขอให้ท่านมีความกล้าหาญที่จะตัดสินใจ อย่างน้อยก็โปรดทำเพื่อประโยชน์ของประชาชน”
ก่อนจะทิ้งท้ายด้วยประโยคประชดว่า “หรือถ้าจะไม่ให้ผมเลย พวกคุณก็ไปแก้กฎหมายฉบับนั้นเสีย เขียนวงเล็บตัวใหญ่ ๆ ต่อท้ายข้อหา พ.ร.บ.คอมพิวเตอร์ฯ ในบัญชีแนบท้ายเลยว่า ไม่ให้ผมไม่ว่ากรณีใดทั้งนั้น ผมจะได้รู้ว่าต้องทำอย่างไรต่อ ต้องอยู่อีกกี่ปีถึงจะได้ออกจากเรือนจำ”
.
พังผืดในปอด และลมหายใจที่เหลือ 90%
นอกจากการรอคอยที่ยังไม่มีคำตอบ อีกเรื่องที่วิจิตรต้องเผชิญคือสุขภาพปอด เขาเล่าว่าไปตรวจที่สถาบันโรคทรวงอกครั้งล่าสุดเมื่อวันที่ 6 ต.ค. 2569 ตามนัด ก่อนพบแพทย์เขาต้องทดสอบสมรรถภาพปอด โดยสูดลมหายใจเข้าให้เต็มปอดแล้วค่อย ๆ เป่าออกจนสุดให้ถึงเกณฑ์ที่แพทย์กำหนด “ผมเป่าไปเกือบ 30 รอบ ใช้เวลาเป็นชั่วโมงเลยครับ” เขาเล่าพลางหัวเราะ
ผลที่แพทย์อ่านให้ฟังคือ จุดบนปอดที่เคยพบเป็นพังผืดซึ่งเกิดจากการอักเสบ การกินยาจึงไม่ได้ผลแล้ว แพทย์แนะนำให้ออกกำลังกายเท่าที่ไหวเพื่อบริหารปอด ระวังเรื่องความสะอาด และเลี่ยงที่ที่มีคนแออัด เพราะเขากินยากดภูมิมาระยะหนึ่ง ทำให้ภูมิต้านทานต่ำลง ถ้าติดเชื้อที่ปอดซ้ำอีก จะทำให้ปอดกลับมาเป็นปกติได้ยากกว่าเดิม หลังจากนี้แพทย์ไม่มีนัดอีก และเขาจะอยู่ในความดูแลของโรงพยาบาลราชทัณฑ์
ทุกวันนี้ วิจิตรยังรู้สึกว่าหายใจได้ไม่เต็มปอด เขาประเมินว่าอยู่ที่ราว 90% ส่วนสภาพจิตใจ เขายืนยันว่ายังเข้มแข็งดีเหมือนเดิม ในแต่ละวัน เขายังตื่นนอน นั่งสมาธิ และสวดภาวนาเช่นเคย ออกกำลังกายแบบไม่หนัก ทั้งเดินเร็วรอบสนามฟุตซอล เป็นไกด์รันเนอร์ ปั่นจักรยาน และยกดัมเบล นอกจากนั้นก็อ่านหนังสือบ้าง แต่หนังสือส่วนใหญ่ในเรือนจำค่อนข้างเก่าแล้ว
ประสบการณ์ความเจ็บป่วยทำให้วิจิตรมองเห็นปัญหาในเรือนจำชัดขึ้น ทั้งความแออัด ความเหลื่อมล้ำ และสภาพอาคารที่เก่ามาก “ควรนำงบประมาณส่วนหนึ่งมาซ่อมแซมอาคาร ถ้าอาคารสะอาด ไม่เป็นแหล่งเพาะเชื้อโรค สุขอนามัยของผู้ต้องขังก็จะดีขึ้น งบรักษาพยาบาลก็จะลดลงตามลำดับ เรื่องสุขภาพนี่ผมเห็นชัดที่สุด เพราะผมเองเคยป่วยปางตายจากปอดติดเชื้อ” เขาเสนอ
.
เรือนจำในสายตาคนที่อยู่ข้างใน และโลกที่รอออกไปเผชิญ
มุมมองที่เขามีต่อผู้คนในเรือนจำก็เปลี่ยนไปเช่นกัน “ไม่ใช่ทุกคนจะเป็นคนเลวโดยสันดาน คนแบบนั้นมีไหม ผมไม่ปฏิเสธ แต่ผมได้รู้จักสังคมของอาชญากร ได้เห็นว่าบริบทของสังคมหล่อหลอมให้คนคนหนึ่งต้องเลือกทางนี้ การลงโทษจึงไม่ใช่ทางออกทั้งหมด ต้องแก้ในเชิงนโยบาย ผลักดันเรื่องการศึกษา ถ้าคนมีการศึกษามากขึ้น ทางเลือกในชีวิตก็มีมากขึ้นตามไปด้วย” วิจิตรให้ทัศนะ
ส่วนความสัมพันธ์ในครอบครัว วิจิตรบอกว่ายังเหมือนเดิม ลูกสาวเขียนจดหมายมาถามถึงสุขภาพทุกครั้ง และเขาก็เล่ากลับไปเพื่อให้ลูกไม่กังวลมาก ช่วงนี้ลูกเริ่มเรียนภาคการศึกษาใหม่ จึงมาเยี่ยมได้ไม่สะดวก ซึ่งเขาเข้าใจ ส่วนคนใกล้ชิดอีกสองคนก็มาเยี่ยมทุกสัปดาห์ที่ว่าง
เมื่อถามถึงสิ่งที่คิดถึงที่สุด คำตอบของเขายังเป็นคอมพิวเตอร์ที่ใช้ทำงาน กิจการรับเหมาก่อสร้างของเขายังเดินต่อได้ แต่โครงการที่มีมูลค่าเกิน 3 ล้านบาท ต้องรอให้เขาออกไปเจรจาเอง ธุรกิจจึงทำได้แค่ประคองไว้ก่อน นอกจากนั้นเขายังคิดถึงเครื่องเสียงชั้นดีที่เคยนั่งเอนตัวฟังเพื่อผ่อนคลาย และการทำบุญตักบาตรทุกวันพระ ซึ่งในเรือนจำเขาทำได้เพียงสวดมนต์และนั่งสมาธิ
หากได้รับนิรโทษกรรม วิจิตรวางแผนว่าจะเดินหน้าทำโครงการบ้าน Smart Home Ver.2 ซึ่งเป็นบ้านโครงสร้างเหล็ก High Tensile กันสนิม ยืดหยุ่นสูง และคุมงบประมาณได้ เขาตั้งใจทำโครงการนี้ราว 5 ปี แล้วค่อยส่งต่อกิจการให้ลูก ส่วนงานการเมือง เขาจะไม่ออกหน้าโดยตรง แต่จะคอยช่วยสนับสนุนอยู่เบื้องหลัง
อีกเรื่องที่เขาอยากผลักดันมากคือการตั้งกองทุนช่วยเพื่อนร่วมอุดมการณ์หลังพ้นโทษ “ไม่ใช่ทุกคนที่ออกจากเรือนจำแล้วจะมีงานรองรับ ผมโชคดีที่มีธุรกิจของตัวเองรออยู่ แต่คนอื่นไม่ได้โชคดีแบบผม อย่างน้อยเงินจำนวนหนึ่งก็ช่วยเบิกทางให้เขาตั้งต้นชีวิตใหม่ได้” วิจิตรอธิบาย
ก่อนจบการพูดคุย วิจิตรฝากข้อความว่า “ผมขอบคุณทุกท่านที่คอยดูแลและให้กำลังใจ ขอบคุณกองทุนที่ช่วยเหลือกัน ผมจะตอบแทนภายหลังแน่นอน เพื่อให้กองทุนดูแลเพื่อนร่วมอุดมการณ์ต่อไปได้ ขอให้มีกำลังใจ ไม่ท้อแท้ ไม่สิ้นหวัง ต่อสู้ต่อไป ขอให้สุขภาพกายใจแข็งแรง หวังว่าคงได้เจอกันในไม่ช้า ส่งแรงใจให้ทุกคน จงมีแต่ความเจริญครับ” วิจิตรฝากข้อความทิ้งท้ายก่อนจบการพูดคุย
.
| วิจิตรถูกคุมขังมาแล้ว 611 วัน เขาถูกศาลอาญาพิพากษาจำคุก 10 ปี ในคดีตาม พ.ร.บ.คอมพิวเตอร์ฯ มาตรา 14 จากการโพสต์ข้อความทางการเมืองบนเฟซบุ๊กรวม 10 ข้อความในช่วงปี 2557-2558 นับตั้งแต่ถูกคุมขังระหว่างอุทธรณ์ ทนายความยื่นประกันตัวไปแล้ว 9 ครั้ง แต่ศาลไม่อนุญาตทุกครั้ง ส่วนคำร้องขอให้ปล่อยตัวตาม พ.ร.บ.สร้างเสริมสังคมสันติสุขฯ ที่ยื่นไปตั้งแต่วันที่ 26 ส.ค. 2569 ก็ยังรอคำสั่งจากศาลอุทธรณ์มาเกือบ 3 เดือนแล้ว |
.
อ่านเนื้อหาที่เกี่ยวข้อง
