วันที่ 17 พ.ย. 2569 ศาลอุทธรณ์มีคำสั่งยกคำร้องขอประกันตัว “วิจิตร” (นามสมมติ) ผู้รับเหมาก่อสร้างจากจังหวัดขอนแก่นวัย 60 ปี และเป็นผู้ต้องขังคดีตาม พ.ร.บ.คอมพิวเตอร์ฯ มาตรา 14 (2) ซึ่งถูกขังในระหว่างชั้นอุทธรณ์มาแล้ว 1 ปี 8 เดือนเศษ จากเหตุโพสต์ข้อความบนเฟซบุ๊กจำนวน 10 โพสต์ ระหว่างปี 2557 – 2558 และถูกศาลอาญาพิพากษาจำคุก 10 ปี
ก่อนหน้านี้ ได้มีการยื่นประกันตัววิจิตรในช่วงก่อนที่ พ.ร.บ.สร้างเสริมสังคมสันติสุขฯ จะมีผลบังคับใช้ อย่างไรก็ตาม ศาลอุทธรณ์ยังคงยกคำร้องเรื่อยมา การยื่นประกันตัวครั้งนี้ ทนายความยื่นคำร้องไปเมื่อวันที่ 12 พ.ย. 2569 นับเป็นครั้งที่ 9 ตั้งแต่ถูกคุมขังระหว่างอุทธรณ์คดี ในครั้งนี้ระบุเหตุผลว่า คดีนี้อยู่ระหว่างรอคำสั่งศาลอุทธรณ์เกี่ยวกับการนิรโทษกรรม จึงขอให้จำเลยได้รับการประกันตัว
อย่างไรก็ตาม ศาลอุทธรณ์มีคำสั่งลงวันที่ 13 พ.ย. 2569 ยกคำร้องประกันตัวดังกล่าว ในเนื้อหาคำสั่งระบุโดยสรุปว่า พิเคราะห์พฤติการณ์แห่งคดีและโทษที่ศาลชั้นต้นพิพากษา ประกอบกับศาลอุทธรณ์และศาลฎีกาเคยมีคำสั่งไม่อนุญาตให้ปล่อยจำเลยชั่วคราวหลายครั้ง เกรงว่าจะหลบหนีและยังไม่มีเหตุเปลี่ยนแปลงคำสั่งเดิม ไม่อนุญาตให้ปล่อยจำเลยชั่วคราว
.
สำหรับคำร้องขอประกันตัวได้ยื่นไปเมื่อวันที่ 12 พ.ย. 2569 โดยสรุปมีรายละเอียดดังนี้
คดีนี้จำเลยถูกฟ้องตาม พ.ร.บ.คอมพิวเตอร์ พ.ศ. 2550 มาตรา 14 ปัจจุบันคดีอยู่ระหว่างพิจารณาของศาลอุทธรณ์ เนื่องจากมีการประกาศใช้ พ.ร.บ.สร้างเสริมสังคมสันติสุข พ.ศ. 2569 และคดีเข้าข่ายได้รับการนิรโทษกรรมตามกฎหมายดังกล่าว
ย้อนไปเมื่อวันที่ 26 ส.ค. 2569 จำเลยได้ยื่นคำร้องขอให้ศาลปล่อยตัวตามมาตรา 8 แห่ง พ.ร.บ. ดังกล่าว ต่อมาวันที่ 27 ส.ค. 2569 ศาลชั้นต้นมีคำสั่งว่า “เนื่องจากคดีอยู่ระหว่างพิจารณาของศาลอุทธรณ์ จึงให้ส่งคำร้องนี้ให้ศาลอุทธรณ์พิจารณาสั่ง” แต่ผ่านมากว่าสองเดือนแล้ว ศาลอุทธรณ์ยังไม่มีคำสั่ง
ในระหว่างรอคำสั่งเกี่ยวกับ พ.ร.บ.สร้างเสริมสังคมสันติสุขฯ ขอศาลโปรดอนุญาตให้ประกันตัว เนื่องจากหากพิจารณาความใน มาตรา 7 ของ พ.ร.บ. ดังกล่าว การกระทำของจำเลยในคดีนี้เป็นการแสดงออกและการแสดงความคิดเห็น อันมีมูลเหตุมาจากความขัดแย้งทางการเมืองหรือแรงจูงใจทางการเมือง ซึ่งครบหลักเกณฑ์และองค์ประกอบที่จะได้รับการนิรโทษกรรม
ช่วงเกิดเหตุคดีนี้ จำเลยโพสต์ข้อความทางเฟซบุ๊กเพื่อแสดงความเห็น เนื่องจากได้รับผลกระทบจากการรัฐประหารของคณะรักษาความสงบแห่งชาติ (คสช.) ข้อหาที่ถูกฟ้องเป็นข้อหาตาม พ.ร.บ.คอมพิวเตอร์ พ.ศ. 2550 มาตรา 14 ซึ่งมีโทษจำคุกกรรมละไม่เกิน 5 ปี โดยไม่มีโทษขั้นต่ำ จำเลยไม่ได้ถูกฟ้องในข้อหาร้ายแรง
อีกทั้งจำเลยไม่เคยกระทำความผิดมาก่อน มีที่อยู่เป็นหลักแหล่งและให้ความร่วมมือกับเจ้าหน้าที่มาโดยตลอด ไม่มีพฤติการณ์หลบหนี และไม่เคยผิดเงื่อนไขแต่อย่างใด จำเลยยินยอมปฏิบัติตามหากศาลมีคำสั่งกำหนดเงื่อนไขในการประกันตัวและยินยอมให้ติดอุปกรณ์ติดตามตัวอิเล็กทรอนิกส์ (EM) ตั้งผู้กำกับดูแล หรือให้ไปรายงานตัวต่อบุคคลหรือสถานที่ที่ศาลกำหนด เพื่อแสดงความบริสุทธิ์ว่าจะไม่หลบหนี
.
ต่อมา ศาลอาญาได้ส่งคำร้องให้ศาลอุทธรณ์วินิจฉัย ก่อนศาลอุทธรณ์จะมีคำสั่งลงวันที่ 13 พ.ย. 2569 ยกคำร้องประกันตัวดังกล่าว โดยระบุว่า “พิเคราะห์ความหนักเบาแห่งข้อหา พฤติการณ์แห่งคดี และโทษที่ศาลชั้นต้นลงแก่จำเลย ประกอบกับศาลอุทธรณ์และศาลฎีกาเคยมีคำสั่งไม่อนุญาตให้ปล่อยจำเลยชั่วคราวในระหว่างอุทธรณ์มาแล้วหลายครั้ง อันเนื่องจากเกรงว่าจำเลยจะหลบหนี และตามพฤติการณ์ยังไม่มีเหตุที่จะเปลี่ยนแปลงคำสั่งเดิม จึงไม่อนุญาตให้ปล่อยจำเลยชั่วคราวในระหว่างอุทธรณ์ ให้ยกคำร้อง”
.
อ่านบทสัมภาษณ์
“วิจิตร”: เมื่อเด็กชายในสงครามคอมมิวนิสต์ ผู้สร้างโบสถ์วิหาร ต้องเผชิญคดีการเมือง
เรื่องที่เกี่ยวข้อง
