สวัสดีทุกคนที่กำลังอ่านจดหมายฉบับนี้ หลังจากผ่านน้ำท่วม และช่วงโยกย้ายแดนของผู้ต้องโทษคนอื่น เรือนจำกลับมาเป็น ‘ปกติ’ อีกครั้ง มากพอที่จะให้ผมกลับมาเขียนจดหมายได้ นิยายที่จะพูดถึงคือ ‘วิเวก โพรงกระต่าย’ (2559) ถูกใจตั้งแต่ชื่อ ซึ่งเป็นเล่มที่ถูกใจ nerd ภาษา ตั้งแต่ชื่อเรื่อง ชื่อตัวละคร ไปจนถึงคำต่างๆ ที่หยิบมาใช้
เนื้อเรื่องพูดถึงเรื่อง ‘การฆ่าตัวตาย’ ได้อย่างตรงไปตรงมา และน่าสนใจ ถึงจะไม่ได้พูดถึงในเล่มมากนัก แต่ความคิดเหล่านี้จะเกิดขึ้นได้ เมื่อร่างกาย และจิตใจล้มเหลวในการรับมือกับสถานการณ์อย่างที่สุดแล้วเท่านั้น ซึ่งเล่มนี้เล่าในส่วนนี้ผ่านตัวละครแต่ละคนได้เป็นอย่างดี เริ่มตั้งแต่ตัวละครหลัก วิเวก คนที่ใช้ชีวิตแบบปกติ อาจจะมีความสันโดษเพิ่มเข้ามา พ่วงด้วยเรื่องค้างคาใจบางอย่าง ขาล ศิลปินที่สูญเสียสิ่งสำคัญ ซึ่งมากระทบกับการสร้างสรรค์ผลงาน นครธรรม์ นักธุรกิจที่ประสบความสำเร็จ แต่ก็พบว่าเงินไม่ได้แก้ปัญหาได้ทุกสิ่ง และสุดท้าย บริบูรณ์ นักการเมืองมากบารมี ที่การติดคุกในอดีตได้ฝากบางสิ่งไว้กับเขา
อาจจะด้วยความอิน ที่ทำให้รู้สึกว่าเรื่องราวของแต่ละตัวละครนั้นมีส่วนคล้ายกับผมเองอยู่ไม่มากก็น้อย ไม่ว่าจะเป็นการที่วิเวกมีรถขับ แต่เลือกเดินทางด้วย BTS/MRT เสมอ ๆ การที่หนังของของขาลต้องมีการตีความ สามารถเอามา over analyze ได้ การที่นครกลัวความสูง แต่กลับมีคนคิดว่าเขาคงกล้าที่จะดิ่งลงมา และการที่บริบูรณ์เคยติดคุกด้วยเรื่องทางการเมือง (ถึงแม้สถานการณ์ของเค้าจะเหมือนคนที่เคยนอนบนชั้น 14 มากกว่า)
หนังสือเล่มนี้วาง และคลายปมของเรื่องได้น่าติดตาม เรียกว่าเป็นนิยายสืบสวนที่การสืบเริ่มก่อนที่จะเกิดคดีขึ้น และเมื่อเรื่องจบลง character conflict ที่ไม่รู้ว่าวางไว้ตั้งแต่เมื่อไหร่ ก็ถูกคลี่คลายไปด้วย
ซึ่งตามที่เคยบอก หนังสือเล่มนี้มีเนื้อหาเกี่ยวกับการเมืองแทรกอยู่ มันคงมี gravitas บางอย่างที่ผมเลือกขึ้นมา และไม่ต้องห่วงที่ผมอ่านหนังสือที่มีเนื้อหาแบบนี้ในคุก เพราะผมเป็นแค่โรคภูมิแพ้อากาศ ไม่ได้เป็นคนแพ้อากาศอย่างที่ถูกเรียกกันในเล่มนี้
ด้วยความคิดถึงโลกภายนอก
รุจ
ที่สุขภาพจิตแข็งแรงดี และคราวหน้าจะเขียนรีวิวหลังอ่านเสร็จทิ้งไว้เร็วกว่านี้
12 October 2026
.

