“ขนุน สิรภพ” เขียนจดหมายเปิดผนึกถึง สว. “นันทนา”: อดอาหารเพื่อสิทธิประกันตัวแสนธรรมดา ที่นักโทษการเมืองไม่ได้รับ

เมื่อวันที่ 6 มี.ค. 2568 “ขนุน” สิรภพ พุ่มพึ่งพุทธ ผู้ต้องขังในคดีมาตรา 112 เขียนจดหมายเปิดผนึกถึง นันทนา นันทวโรภาส สมาชิกวุฒิสภา หลังอดอาหารประท้วงจากการถูกปฏิเสธสิทธิประกันตัวระหว่างอุทธรณ์ โดยงดรับประทานอาหารและนม ตั้งแต่วันที่ 21 ก.พ. 2568 และถูกส่งตัวมาที่โรงพยาบาลราชทัณฑ์ตั้งแต่วันที่ 26 ก.พ. 2568

วานนี้ ทนายความเข้าเยี่ยมขนุน เขาพกน้ำดื่มผสมเฮลบลูบอยและน้ำตาลมาด้วยขวดหนึ่ง บอกว่าโรงพยาบาลให้กินน้ำแบบนี้วันละสองขวด ก่อนเริ่มเล่าว่าเขาได้รับการแจ้งจากแพทย์ว่าระดับโพแทสเซียมต่ำอยู่ที่ 3.5 โดยในวันนี้เข้าจะเริ่มรับวิตามินหนึ่งและธาตุเหล็กเพิ่ม และยอมรับสารอาหารที่โรงพยาบาลให้แล้ว แต่ยังไม่กินเป็นอาหารใด ๆ

ขนุนเล่าว่าหมอมาตรวจค่อนข้างตกใจที่เขาอดมา 14 วัน แต่ร่างกายยังไม่ขาดสารอาหาร เขาคิดว่าเป็นเพราะตัวเองออกกำลังกาย และสร้างกล้ามเนื้อไว้พอสมควร ทำให้ร่างกายเขาสามารถทนอยู่ในสภาวะขาดสารอาหารได้นาน

ขนุนคาดว่าตัวเองน่าจะอยู่ในสภาพนี้ไปได้ถึงการอดอาหารวันที่ 20 ของการประท้วงก่อนที่อาจจะเข้าสู่ช่วงวิกฤต

อย่างไรก็ตาม ก่อนจากกัน ขนุนได้ฝากจดหมายเปิดผนึกถึง สว.นันทนา นันทวโรภาส ออกมากับทนายด้วย หลังเขาได้ดูคลิปวีดิโอที่นันทนากล่าวถึงขนุนไว้เมื่อวันที่ 5 มี.ค. 2568 นอกจากนั้นยังได้อภิปรายในสภาเรื่องปัญหาการรักษาพยาบาลในเรือนจำ การเสียชีวิตของผู้ต้องขังคดีมาตรา 112 ในเรือนจำ อย่างกรณี “อากง” และ “บุ้ง” รวมทั้งกล่าวถึงการอดอาหารของขนุน

———————————

จดหมายเปิดผนึกถึง สว. นันทนา นันทวโรภาส

สวัสดีครับคุณนันทนา ผมขนุน สิรภพ ในโอกาสนี้ผมทั้งรู้สึกขอบคุณต่อการอภิปรายในรัฐสภา ซึ่งไม่เพียงต่อตัวผม แต่รวมไปถึงผู้ต้องขังคดีการเมือง และต่อคุณบุ้งผู้ล่วงลับ จากความอำมหิตของรัฐและกระบวนการที่ถูกสถาปนาจนแนบเนียนในระดับที่คนไทยต่างมองว่าปกติ สำหรับความอยุติธรรมที่เกิดขึ้นอย่างผิดแปลกและบิดเบี้ยว การนำปัญหาที่ถูกซุกไว้ใต้พรมมากล่าวในพื้นที่เปิดอย่างรัฐสภาจึงเป็นสิ่งสำคัญ เพราะมันคือการตบเพื่อเตือนสติแก่“ ผู้นำ” ว่า“ คุณทำอะไรไว้”

คงใช่ที่รัฐไทยนั้นโหดร้าย แต่ผมก็ยืนยันว่าแค่การประกันซึ่งเป็น “สิทธิ” ที่แสนจะธรรมดา แต่ผมกลับไม่ได้รับ เรื่องนี้ไม่ใช่เรื่องใหม่เป็นเรื่องซ้ำ ๆ ที่พูดในทุกปี แต่มันก็ต้องพูด การจะผลักดันเรื่องนิรโทษกรรม แก้กฎหมายหรือร่างรัฐธรรมนูญ คงเป็นไปได้ยาก ถ้าเรื่องพื้นฐานอย่างการประกันตัวยังไม่ได้

ผมเพียงต้องการกลับไปเรียน กลับบ้าน กลับไปกินข้าวกับป๊า แม่ กลับไปเล่นกับแมว กลับไปมีชีวิต มันคือเรื่องแสนธรรมดาที่ผมไม่ได้รับความเป็นธรรม ผมเคยไม่เห็นด้วยกับการอดอาหาร จนเวลานี้ผมต้องเผชิญกับความอยุติธรรมด้วยตัวเอง ผมจึงเข้าใจแล้วว่าทำไมพวกเขาถึงเลือก เพราะเราถูกบีบให้เลือกโดยรัฐ

ท้ายกระดาษแผ่นนี้คงไม่อาจเพียงพอสำหรับเรื่องราวที่ผมอยากบอกเล่า ผมจึงหวังว่าจะมีโอกาสได้พูดคุยแลกเปลี่ยนกับคุณนันทนาไม่ว่าในห้วงเวลานี้ ที่ผมยังมีแรง หรือภายหลังถ้าผมได้รับอิสรภาพ ผมยังหวังจะมีลมหายใจจนเห็นสังคมที่ดีกว่า แต่ในเวลานี้ผมจะเข้มแข็งจนกว่าจะได้“ ประกัน”

ป.ล. ผมเป็นคนกินและทำอาหาร หากมีโอกาสผมอยากทำอาหารให้ลองชิมนะครับ ^.^

ด้วยความขอบคุณและความเคารพ

สิรภพ พุ่มพึ่งพุทธ